თვითმფრინავში მგზავრების ჩასხდომის პროცესი ავიაციის ერთ–ერთი ყველაზე რთული ლოგისტიკური გამოწვევაა, სადაც არჩევანი Wilma-სა და Back-to-Front მეთოდებს შორის დამოკიდებულია იმაზე, თუ რას მიენიჭება პრიორიტეტი: დროის ეკონომიას თუ მგზავრის კომფორტს. Wilma მეთოდი, რაც ფანჯარასთან, შუა და დერეფნის სავარძლებთან მჯდომი მგზავრების ეტაპობრივ ჩასხდომას გულისხმობს, ყველაზე პრაქტიკულია დაბალბიუჯეტიანი ავიაკომპანიებისთვის. მისი მთავარი უპირატესობა “ფიზიკური ჩარევის” მინიმუმამდე დაყვანაა, რადგან მგზავრს აღარ უწევს უკვე დაბინავებული მეზობლისთვის გზის დათმობის თხოვნა. თუმცა, ეს მეთოდი ხშირად აცალკევებს ერთად მოგზაურ ოჯახის წევრებს, რაც გასასვლელთან დამატებით დაბნეულობასა და ემოციურ დისკომფორტს იწვევს.
მეორე მხრივ, Back-to-Front მეთოდი, რომელიც თვითმფრინავის ბოლოდან შევსებას გულისხმობს, ტრადიციული ავიახაზების ფავორიტია. მიუხედავად იმისა, რომ სტატისტიკურად ეს ერთ–ერთი ყველაზე ნელი პროცესია, ის მგზავრებისთვის უფრო ინტუიციურია და ოჯახებს ერთად ასვლის საშუალებას აძლევს. ამ მეთოდის მთავარი ნაკლი ე.წ. “ბოთლის ყელის” ეფექტია, როდესაც ერთი ზონის ყველა მგზავრი ერთდროულად ცდილობს ბარგის განთავსებას, რაც დერეფანში საცობს ქმნის. არსებობს აგრეთვე Steffen-ის ვარიაცია, რომელიც მათემატიკურად ყველაზე სწრაფია, თუმცა რეალურ ცხოვრებაში მისი განხორციელება რთულია მგზავრებისთვის ზედმეტად დახლართული ინსტრუქციების გამო. საბოლოო ჯამში, ინდუსტრია სულ უფრო მეტად იხრება Wilma-სკენ, რადგან დროის დაზოგვა ფრენის თვითღირებულებაზე პირდაპირ აისახება.
