სამოქალაქო ავიაციის საერთაშორისო ორგანიზაცია (ICAO) გადამწყვეტ როლს ასრულებს მსოფლიო საჰაერო მიმოსვლის უსაფრთხოების შენარჩუნებაში ომების, არეულობების, ბუნებრივი კატასტროფებისა თუ ტექნიკური შეფერხებების დროს. ეს საქმიანობა ეფუძნება 1944 წლის ჩიკაგოს კონვენციას და მის მე-11 დანართს, რომელიც საჰაერო მოძრაობის მომსახურებას ეხება. ICAO-ს 193-ვე წევრი სახელმწიფო ვალდებულია წინასწარ შეიმუშაოს საგანგებო გეგმები (Contingency Plans) საკუთარი საჰაერო სივრცისთვის, რაც მეზობელ ქვეყნებთან და ავიაკომპანიებთან მჭიდრო კოორდინაციით ხდება. ეს გეგმები უზრუნველყოფს ფრენების უწყვეტობას და უსაფრთხოებას მაშინაც კი, როდესაც ჩვეული მარშრუტები მიუწვდომელია.
კრიზისული სიტუაციის დადგომისას, ICAO აყალიბებს საგანგებო საკოორდინაციო ჯგუფს (CCT), სადაც ერთიანდებიან რეგულატორები, ოპერატიული ექსპერტები, ავიამეთვალყურეები და საჰაერო სივრცის მომხმარებლები. ამ ჯგუფის პირველი ამოცანაა მოვლენების მონიტორინგი, ინფორმაციის გაცვლა და კონკრეტულ ღონისძიებებზე შეთანხმება. შეფერხების ხასიათიდან გამომდინარე, ორგანიზაცია ეხმარება ფრენების გადამისამართებაში, ალტერნატიული მარშრუტების შექმნაში ან გამარტივებული საჰაერო ქსელის ჩამოყალიბებაში, რათა თავიდან იქნას აცილებული საჰაერო სივრცის გადატვირთვა და თვითმფრინავებს შორის სახიფათო დაახლოება. ICAO-ს გაიდლაინები ასევე მოიცავს სპეციალურ პროცედურებს ფრენის დროს ანგარიშგების, რადიოსიხშირეების მონიტორინგისა და ანტი-საკოლიზიო განათებების გამოყენების შესახებ.
ამ პროცესში კრიტიკული მნიშვნელობა აქვს კომუნიკაციას და საავიაციო ბიულეტენების, ე.წ. NOTAM-ების დროულ გამოქვეყნებას. NOTAM-ები შეიცავს დეტალურ ინფორმაციას ნებისმიერი ცვლილების, მისი მასშტაბისა და ხანგრძლივობის შესახებ, რაც აუცილებელია ფრენის უსაფრთხოებისთვის. გაუგებრობის თავიდან ასაცილებლად, ICAO კურირებს, რომ დაზარალებულმა და მეზობელმა სახელმწიფოებმა შეათანხმონ ამ ბიულეტენების ტექსტი და ამოქმედების დრო. როდესაც ვითარება სტაბილურდება, შესაბამისი შეტყობინება აუწყებს ავიაკომპანიებს ჩვეულ რეჟიმში დაბრუნების შესაძლებლობას, რაც აღადგენს ნდობას და უზრუნველყოფს გლობალური კავშირების სიმტკიცეს ნებისმიერ დროს.
